หนังสือต้องการนำเสนอความเป็นพุทธพาณิชย์ของวัดไทย โดยแนวโน้มดังกล่าวเริ่มขึ้นตั้งแต่ทศวรรษ 2530 เมื่อวัฒนธรรมบริโภคนิยมของประเทศไทยขยายตัว และเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่หลังวิกฤติเศรษฐกิจปี 2540 เมื่อผู้คนต้องการที่พึ่งทางใจมากขึ้น ขณะเดียวกันก็โหยหาความยิ่งใหญ่อลังการอันเป็นภาพแทนของความเจริญทางเศรษฐกิจแบบที่มีมาก่อนวิกฤติเศรษฐกิจปี 2540 ดังจะเห็นได้ว่า วัดต่างๆ เริ่มทำให้ตนเองกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว มีสิ่งก่อสร้างสวยงาม ใหญ่โต และอลังการมากขึ้น ทำให้วัดมีสภาพเป็นเหมือนสวนสนุกที่มีอาคารและรูปปั้น (ที่เปรียบเสมือนเครื่องเล่น) ใหญ่โต มีด่านต่างๆ ให้เดินทำบุญ (ผจญภัย) เพื่อไปสู่ความสำเร็จ วัดใดมีศาสนสถานและรูปปั้นใหญ่โต ก็จะช่วยในการดึงดูดผู้คนให้เข้ามาทำบุญที่วัด และยิ่งมีเรื่องเล่าหรือมีชื่อเสียงด้านให้โชคลาภ ทำให้ผู้คนสมหวัง ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและความรัก ยิ่งทำให้วัดและศาสนสถานนั้นเต็มไปด้วยผู้คน กล่าวได้ว่า กระแสทุนนิยมและบริโภคนิยมทำให้วัดมีความเป็นพุทธพาณิชย์มากขึ้น สะท้อนได้จากสิ่งก่อสร้างต่างๆ ภายในวัดที่มีความยิ่งใหญ่อลังการ ทำให้วัดมีลักษณะเป็นสวนสนุกทางจิตวิญญาณที่มุ่งเน้นเปลี่ยนพื้นที่ทางกายภาพวัดให้มีลักษณะคล้ายงานวัดในชีวิตประจำวัน พุทธศิลป์และพื้นที่ต่างๆ ในวัดถูกทำให้เป็นสิ่งน่าตื่นตาตื่นใจ และดึงดูดผู้คนให้เข้ามาทำบุญ