ศักดิชัย บำรุงพงศ์ (12 กรกฎาคม พ.ศ. 2461-29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557)

นักการทูต นักเขียน นักหนังสือพิมพ์ เจ้าของนามปากกาเสนีย์ เสาวพงศ์ ได้รับการเชิดชูเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533

ศักดิชัย บำรุงพงศ์ เดิมชื่อ "บุญส่ง" เกิดในหมู่บ้านเล็กๆ ในอำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ เป็นบุตรคนสุดท้องของนายพงษ์และนางแพ บำรุงพงศ์ บิดาเป็นผู้ใหญ่บ้านและมีอาชีพทำนา

ในวัยเด็ก เด็กชายบุญส่ง ได้สมัครเป็นลูกศิษย์หัดเรียนวาดรูปกับ เหม เวชกร จึงมีโอกาสได้พบกับนักเขียนชื่อดังหลายท่าน เช่น เสาว์ บุญเสนอ มนัส จรรยงค์ ชีวิตนักเขียนจึงเริ่มขึ้นในเวลานั้น โดยเริ่มจากการเขียนเรื่องสั้นตีพิมพ์ใน "ศรีกรุงวันอาทิตย์" "กรุงเทพวารศัพท์" เมื่อจบมัธยม 8 บิดาเสียชีวิตไม่มีเงินเรียนต่อ จึงไปทำงานที่หนังสือพิมพ์ "ศรีกรุง" และ "สยามราษฎร์" แผนกข่าวต่างประเทศ แต่ได้ลาออกพร้อมกับกองบรรณาธิการทั้งหมดในปี พ.ศ. 2482 เมื่อบรรณาธิการคือ อบ ไชยวสุ ถูกบีบบังคับให้ลาออก ในระหว่างทำงานได้เรียนกฎหมายนอกเวลาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จบการศึกษาเมื่อ พ.ศ. 2484

ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม ได้มีระเบียบบังคับให้ตั้งชื่อบุคคลให้แบ่งแยกเพศชัดเจน จึงได้เปลี่ยนชื่อตัวจาก “บุญส่ง” เป็น "ศักดิชัย"

ศักดิชัย บำรุงพงศ์ เริ่มรับราชการแผนกพานิชนโยบายต่างประเทศ กระทรวงเศรษฐการ และสอบได้ทุนไปศึกษาต่อที่ประเทศเยอรมนี แต่เมื่อเข้าเยอรมนีไม่ได้เพราะเริ่มเกิดสงครามในยุโรปตะวันออกแล้ว จึงเดินทางกลับมาทำงานเป็นนักหนังสือพิมพ์ "สุวรรณภูมิ" ร่วมงานกับทองเติม เสมรสุต อิศรา อมันตกุล เริ่มเขียนเรื่องสั้นโดยใช้นามปากกา "สุจริต พรหมจรรยา" และเริ่มมีชื่อเสียงจากเรื่องสั้นชื่อ "อาเคเชียปลายฤดูร้อน" ซึ่งใช้นามปากกา "เสนีย์ เสาวพงศ์" เป็นครั้งแรก ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูงจนได้รับการแปลเป็นภาษาจีน ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ตงง้วน รายสัปดาห์ และใช้นามปากกานี้เป็นหลักในเวลาต่อมา

เมื่อปลายปี พ.ศ. 2485 ได้ร่วมงานกับเสรีไทยสายอังกฤษ ในช่วงท้ายของสงคราม พร้อมกับเขียนบทความใน "นิกรวันอาทิตย์" "สุภาพบุรุษ-ประชามิตร" "อโยธยา" "รุ่งอรุณ" พอปี พ.ศ. 2490 ก็เริ่มชีวิตเป็นนักการทูตในต่างประเทศ ใช้ชีวิตอยู่ในรัสเซีย (2490-2497) อาร์เจนตินา (2498-2503) อินเดีย (2505-2508) ออสเตรีย (2511-2515) อังกฤษ(2516-2518) ได้เป็นเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศเอธิโอเปีย เมื่อ พ.ศ. 2518 และเกษียณอายุราชการในตำแหน่งเอกอัครราชทูตไทยประจำประเทศพม่า เมื่อ พ.ศ. 2521

ศักดิชัย บำรุงพงศ์ มีนามปากกามากมาย อาทิ โบ้ บางบ่อ สุจริต พรหมจรรยา กรัสนัย โปรชาติ วัลยา ศิลปวัลลภ คมศานติ หนานสีมา แต่นามปากกาที่รู้จักกันมากที่สุด คือ “เสนีย์ เสาวพงศ์” และได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลศรีบูรพาคนแรก ในปี พ.ศ. 2531 รางวัลศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2533 และรางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ. 2541 กับผลงานมากมาย อาทิ ชัยชนะของคนแพ้ (2486) ไม่มีข่าวจากโตเกียว" (2488) ชีวิตบนความตาย (2489) ความรักของวัลยา (2495) ปีศาจ (2500, 2548) ไฟเย็น (2504) บัวบานในอะมาซอน (2504) หยดหนึ่งของกาลเวลา (2521) คนดีศรีอยุธยา (2524) ใต้ดาวมฤตยู (2526) ดิน น้ำ และดอกไม้ (2533) ท่านเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เมื่อเวลาประมาณ 12.00 น. ณ โรงพยาบาลกรุงเทพฯ โดยเข้ารับการรักษาอาการป่วยมาระยะหนึ่ง

 

 

ที่มา : http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A8%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%94%E0%B8%B4%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B8%A2_%E0%B8%9A%E0%B8%B3%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B8%87%E0%B8%9E%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B9%8C